Delosgaia

Tsingy de Bemaraha NP naar Morondava

  • We zijn in Bekopaka, het uitvalpunt voor een tocht door de Tsingy de Bemaraha. We hebben een wandeling gemaakt door het karstgebied en staan op het punt om te vertrekken naar Avenue de Baobab.
    Deze morgen zijn we in het donker opgestaan om te zorgen dat we op zeven uur bij de ferry zijn. Vandaag hebben we een lange reisdag naar de Avenue de Baobao om de zonsondergang achter de Baobabs te kunnen aanschouwen. We zijn twee rivieren overgestoken en hebben ruim 300 km afgelegd over zand en modderwegen.

  • In de nacht heeft het geregend en we verwachten dat dit grote gevolgen heeft voor de kwaliteit van de zandweg. Voor zeven uur staan we bij de ferry, er kunnen drie auto's tegelijk op. Door de steile oever is het naar beneden rijden heel tricky. Op dit moment begint het weer te regenen. Om tien over zeven zijn de laatste twee auto's de rivier over en we kunnen vertrekken richting Belo-sur-Tsiribihina. Al snel blijkt dat onze chauffeur weinig ervaring heeft met het rijden over modderige wegen en we komen regelmatig vast te zitten. Dit levert ons een achterstand van bijna een uur op, de rest staat ons op te wachten bij een zeer moeilijk punt. Onze chauffeur is niet in staat om dit punt door te komen. Zijn auto glijdt steeds de berm en struiken in. Een van de andere chauffeurs rijdt de auto er uit en we krijgen te horen dat we voor de laatste twee auto's moeten gaan rijden. Dat is maar goed ook want we komen nog regelmatig vast te zitten. Op één punt denkt onze chauffeur slim te zijn door over een hoger punt te gaan rijden. Hier rijdt hij zich vast op een boomstronk en pas met geweld weten we los te komen.
    We komen om kwart over twaalf aan bij het restaurant Mad Zebu in Belo. We zijn een uur te laat en men staat al op ons te wachten. Volgens Truus is dit een drie *** restaurant. Dat blijkt wel uit het eten, dit is van uitstekende kwaliteit en goed klaargemaakt. Jammer genoeg hebben we niet veel tijd om er van te genieten. Om één uur rijden we weer verder.

  • Rijden over een modderige weg richting Bel-sûr-Tsiribihina

    De terugweg vanuit Tsingy NP naar Belo-sûr-Tsiribihina gaat veel minder vlot. Het heeft in de nacht geregend en de weg is heel modderig

  • We moeten de rivier de Tsribihina over, dit gaat nog lastig worden want we zijn met vijf auto's en het peil van de rivier staat heel laag. Er is een pont gereserveerd waar we allemaal op moeten kunnen, de uitdaging is dat de pont niet bij de oever kan komen. We rijden met de auto's door het water tot bij de ferry en rijden over twee stalen rijbanen de ferry op. Één van de auto's is wat later, hij moest eerst naar een lokale garage voor een kleine reparatie. Garages in Afrika zijn een wonder van technische expertise, elk mechanisch probleem weet men met grote technische kennis en kunde op te lossen.
    De oversteek kan beginnen, de vijf auto's staan naast elkaar met minder dan 10 cm tussen ruimte. Wij zitten voor de auto's op de vlonder van de ferry. De ferry is anders dan iedereen gedacht zou hebben of wat we in Europa hebben. De boot is opgebouwd uit drie stalen rompen van dezelfde maat waarmee we twee dagen eerder de Tsiribihina rivier zijn afgezakt. De drie rompen zijn aan elkaar vastgemaakt en bovenop het geheel is een houten vlonder gebouwd. De gehele structuur heeft een twee-takt water gekoelde motor als aandrijving.

  • Oversteek van de Tsiribihina rivier

    Auto's laden op de ferry, Madagassy stijl voor de oversteek van de Tsiribihina Rivier

  • Tsiribihina rivier

  • De oversteek over de Tsiribihina rivier heeft ongeveer 5 kwartier in beslag genomen, dit kwam niet doordat de rivier zo breed was. We moesten vanuit Belo een eindje stroomopwaarts varen naar de aanlegsteiger aan de zuidoever van de Tsiribihina rivier. De aanlegsteiger bestaat uit twee rompen met een houtendek. De oever is hier steil en de aanlegsteiger ligt op enige afstand van de oever. De auto's moeten over twee smalle stalen rijbanen naar de oever rijden en omhoog naar de gebouwen op de overkant. Dit vraagt wat moed en stuurmankunst want als je verkeerd stuurt val je een meter naar beneden en geloof me maar, dat zal niet fijn zijn. De gebouwen boven op de oever hebben de naam "Hotel de Menabe". Het hotel bestaat uit een aantal uit riet opgetrokken constructies.
    Nadat al onze vijf auto's veilig op de oever zijn gekomen vertrekken we voor het volgende stuk van 80 km. De weg is veel beter dan in de morgen en na een uur rijden over een zandweg hebben we 43 km afgelegd. Hier stoppen we bij een dorp omgeven door gigantische hoge baobab bomen. We hebben samen al veel baobab bomen gezien maar deze soort ziet er heel anders uit. Ze hebben hier een kaarsrechte stam zonder enige takken en bomen in een brede takken kroon. De baobab die wij uit Australië en Tanzania kennen hebben een dikke ronde pokdalige stam. Na een korte rustpauze rijden we verder. Rond een uur of vier komen we aan bij Avenue de Baobab.

  • Onderweg met de ferry

    Onderweg met de ferry naar de overkant van de Tsiribihina rivier

  • Avenue de Baobab

  • We lopen daar een uur rond, het is een toeristische attractie. We zagen daar twee Japanners aankomen in een gehuurd oude Renault met chauffeur. De auto was totaal niet vooruit te krijgen op de zandweg en de chauffeur probeerde alle kuilen te ontwijken. Op de locatie was een winkel met souvenirs. Rondom de locatie lagen een paar dorpen met akkers. Met Google maps is goed te zien dat er in de omgeving grote ronde cirkels aanwezig zijn, dit zijn akkers waarop irrigatie plaatsvindt.
    Iedereen staat zo dat we de zon achter een rij baobab bomen onder zien gaan. Het is jammer dat er sluierbewolking aanwezig is, dit maakt het fenomeen iets minder. Nadat de zon onder is vertrekken we verder richting Morondavo. Op de zandweg is het al heel druk, het verkeer neemt nog meer toe wanneer we op de hoofdweg komen. Het is al geheel donker en er is zo goed als geen straatverlichting.

  • Avenue de Baobab

    Avenue de Baobab

  • Morondava

  • Vlak na het vliegveld verlaten we de hoofdweg en we rijden weer over een zandweg. Na enige tijd komen we aan bij het hotel, nu niet echt een hotel. Er staan allemaal losse bungalows en een centraal gebouw met een zwembad, bar en eetzaal. Elke bungalow heeft een hele grote kamer met een zitje, TV en een groot hemelbed. Verder een ruime badkamer. Alle ramen kunnen volledig open en voor elke raam is muskieten gaas aanwezig. De bungalows hebben allemaal een airconditioning, leuk maar blijkt van weinig waarde te zijn als we allemaal de airco aanzetten. De generator kan dit niet verdragen en iedereen zit in het donker. Het duurt niet lang voordat de lichten weer aangaan. Heel leuk hotel met goed eten, ligt alleen wel erg ver van de stad vandaan.